14 06 04 + 13 - 17 Oersoep
9 juni 2004 - Hoofddorp (De Meerse)
Het heeft een tijdje geduurd, maar ik ben afgelopen woensdag dan eindelijk naar Oersoep geweest. Ik weet het... ik had al zoveel positieve berichten gelezen dat de vraag naar voren komt of je nog wel een objectief oordeel kan vellen. Ik denk dat het gezien de ongekende talenten die de heer Kamphues ten tonele brengt dat dat geen probleem meer is! Samen met Coen Jutte en Peer van den Berg treed Rob op. Coen kan wat leuke dingen achter een piano en Peer, ach... ik neem aan dat daar een volledige opleiding achter zit. Maar al met al is een samenkomen van mensen die mij niet kunnen boeien.
Persoonlijk ben ik er altijd tegen om de clou van het verhaal weg te geven (zeker als het een grap betreft, al loop ik dat risico bij deze voorstelling niet, wat er niet is, kan men niet weggeven) maar ik maak hiervoor graag een uitzondering. Het verhaal gaat over twee ruimtewezens die naar deze aardkloot komen om te evalueren of wij, mensen, nog wel enige reden van bestaan hebben. Zelf vinden ze van niet en ze bieden ons nog één kans om ons gelijk te halen. Één mens mag de mensheid verdedigen... en wat doen wij, eikels als we zijn, we kiezen Rob Kamphues. De man doet het erg leuk op TV, maar heeft na De Types niet echt meer wat klaar gespeeld in het theater (met uitzondering van de laatste 15 minuten van "1 Kale Vlakte"dan). Hiermee is het zaadje voor een aardige voorstelling gezaaid, helaas is het daarna een kwestie van slecht weer, droogte, een teveel aan licht en geluid en slechte verzorging, waardoor het toch niet verder komt dan een verdort kopje dat boven de grond direct sterft. En het ligt niet alleen aan Rob, zijn kompanen zijn medeverantwoordelijk alsmede de regisseur!
Het openingsnummer is het leukste van het hele programma en dat wordt gezongen door Coen en Peer en wordt het verhaal ingeleid. Het zaadje begint wortel te schieten. Door een extravaganza aan licht en geluid komen er op originele wijze twee buitenaardse wezens op die middels een lied het probleem en de rode draad van de voorstelling op humoristische wijze neerleggen. Juist door de originele aanpak kon dit op veel gelach rekenen! Goed bedacht en goed uitgevoerd.
Daarna wordt het verhaal duidelijk en begon bij mij de vrees voor een toneelstuk. En laten we eerlijk zijn! Er zijn weinig cabaretgroepen/gezelschappen ooit goed weggekomen met een toneelstuk. Toch is de rest van de voorstelling wel als een toneelstuk te zien, maar dan slecht geregisseerd door Don Duyns.
Rob wordt naar voren gehaald als verdediger van onze goede eigenschappen die niet verloren mogen gaan in de oersoep. En het lijkt wel of hij daarvoor een, op standup gebaseerde, vertellende vorm voor kiest. Hij voorop het podium met achter hem de attributen van de buitenaardse wezen. Deze wezens spelen af en toe ook de beschreven scènes nog eens uit. Hier bewijst Peer zijn krachten: Je adem zo ver uitblazen waardoor je je ribbenkast zo goed kan zien, dat je hem eigenlijk van binnenuit beet kan pakken (wat ook gebeurt) en het ophouden van 2 sets plastic borsten. En zoals je aan deze hilarische beschrijvingen waarschijnlijk wel kan aflezen... een ware prestatie voor een ieder die zich erdoorheen kan worstelen. Het genante is dan ook dat deze activiteiten op meer lach kunnen rekenen dan de rest van de voorstelling...
En nog een laatste woordje wijden aan de regie... waarom kiest iemand ervoor om mensen in de achtergrond de voorgrond te laten up-stagen. Als Rob een verhaal verteld of een lied zingt is het toch de bedoeling dat je publiek daarop let, maar blijkbaar is het de bedoeling van de regisseur (die misschien het niveau van de voorstelling vooraf goed had ingeschat) om juist de mensen op de achtergrond een grote rol toe te bedelen waardoor mijn aandacht van het verhaal/tekst/lied af wordt gewend op de achtergrond. Een aparte keus voor de regie, maar achteraf misschien bewust?
Al met al, ik heb er niet enorm van genoten. Bekenden van mij vonden het superslecht, maar ach... dat vind ik dan weer gelijk zo negatief!