De titel was " Tegen beter weten in" en misschien was dat het ook! Ik weet het niet. Ik heb een heerlijke voorstelling gehad, maar ik wist eigenlijk vooraf dat het nooit beter dan "Functioneel naakt" of "Ruwe Pit" kon zijn! Waarom? Omdat ik de try-out gezien had en daarbij vreselijk heb gelachen, maar het gevoel had dat de ideeën dunner waren, de meningen scherper (maar zonder echte grappen) en de grappen meer vulling waren om de aandacht erbij te houden!

En vanavond hebben we dat ook ondervonden. In een uitverkochte Chasse keken wij, vanaf een schandelijk dure positie vanaf het 2e balkon, naar een lucifermannetje dat ongetwijfeld Theo Maassen moest zijn. In een decor van nalatenschap met een verhaal dat we mekaar aan het verliezen in een show die nooit echt de diepte in wil gaan. Mooie gedachten, goede grappen alleen losjes gemixed om de aandacht erbij te houden!

Mooie show, maar misschien toch " Tegen beter weten in".

Voordat ik met mijn beschouwing van Rooyackers, Kamps & Kamps 4 kom, even een kort stukje geschiedenis. Bill Hick, gelauwerd comedian die het geëngageerd comedy bekend heeft gemaakt (na Lenny Bruce natuurlijk) heeft een heerlijk stuk over de Film "Basic Instinct". En dat stukje staat hieronder, afkomstig uit zijn show "Revelations". En dat moet je even weten voordat je mijn beschouwing leest.
But you know I saw this movie this year called last year called er, 'Basic Instinct'. Okay now. Bill's quick capsule review:
Piece-of-Shit.
Okay now. Yeah, yeah, end of story by the way. Don't get caught up in that fevered hype phoney fucking debate about that Piece-of-Shit movie.
"Is it too sexist, and what about the movies, are they becoming too dddddddd."
You're, you're just confused, you don't get, you've forgotten how to judge correctly. Take a deep breath huuh, look at it again.
"Oh it's a Piece-of-Shit!"
Exactly, that's all it is. Satan squatted, let out a loaf, they put a fucking title on it, put it on a marquee, Satan's shit, piece of shit, walk away.

En even terug naar Rooyackers, Kamps & Kamps 4. Ik mocht dit werkje vanavond aanschouwen in mijn geliefde Leiderdorp in het gezelschap van een halfvolle zaal. En ik zal eerlijk zijn, ik zat daar met argusogen. Want ik had show 2 gezien, die kon mij niet tot nauwelijks bekoren en daarom heb ik 3 ook overgeslagen. Maar na de zeer positieve pers van vorig jaar over 4 heb ik de stoute schoenen weer eens aangetrokken en ik ben afgereisd om dit meesterwerkje waarover de kranten schreven te bewonderen. En willen we mijn quick capsule review?
Kut stuk!

'Maar Patrick, het is toch erg leuk hoe ze met het autootje over het toneel rijden, met het publiek spellen in het begin en het eind, hoe ze terugkijken in hun eigen geschiedenis en ruim 70 minuten als outlaws op de vlucht zijn van politie?"
"Oké, je bent verward. Waarschijnlijk (terecht) onder de indruk van de techniek van het autootje, de zwarte pakken en foam beesten. Maar denk even na over de show, kijk eens naar de voorspelbaarheid van de grappen, kijk eens naar de rommelige uitvoering van de (over het algemeen) goede ideeën, kijk eens naar het melken van het materiaal."
"Oké, je hebt gelijk: kut stuk!"

En dat is het ook. Ze lauweren zichzelf op het podium meerdere malen, als succesvolle cabaretiers die ook nog even naar de "master of cabaret" zijn geweest, maar helaas is het nergens in de voorstelling terug te vinden. Het is een aardige lijn, met goede ideeën, die stuk voor stuk om zeep worden geholpen. Helaas, want er zit enorm veel potentie in!

Ieder jaar wordt het kleine stadje, wat slechts één bioscoopje en één comedyclubje (en dan echt clubje) onder de voet gelopen door een horde mensen die in ruim 20 venue's een grote variateit aan geintroduceerde comedians te zien krijgen. De artiesten spelen hier op invitatie, wat de kwaliteit nogal ten goede komt. En hebben wij de voorgaande jaren nog wel een paar rotte appels gevonden, dit jaar was het eerste jaar zonder enige rotte appels. Dus of wij hebben te weinig gezien of ze worden beter .

Als je veel comedians bij elkaar zet komt er toch een buzz bovendrijven waarbij je een 'algemeen' thema kan ontdekken waar de meeste comedians het over hebben. Het thema waar het dit jaar om ging was de hervonden rijkdom van de Ieren. Het is bekend geworden dat de Ieren beter verdienen dan de Engelsen. En hier worden we iedere show door minimaal één comedian aan herinnerd... en de Ieren genieten daar dan ook van. Wij hadden het ook al door. Kosten een kaartje voor een 90 minuten show twee jaar terug nog 18 euro, momenteel gooien we voor het zelfde kaartje 28 euri over de toonbank!

Iedere avond zijn we of in duo of in trio op pad geweest om de venue's op oud hollandse wijze onveilig te maken en hieronder even onze bevindingen!

Jimmy Carr
Jimmy Carr is een vreselijk bekende engelse comedian (in Nederland bekend als de orginele Guido Weijers) en hij kwam met veel nieuw materiaal op de proppen. Het is een stick comedian die eigenlijk de ene na de andere one-liner eruit gooit, maar doet dat op een zeer goede manier. Hij las op vanuit zijn boekje, dus we waren de try-out!

Nikki Payne
Een Canadese vriendin voor Jochem Meijer. Stel je een dametje voor van ongeveer 1 meter 60 dat van de ene kant naar de andere kant van het podium holt, een partij grove taal uitslaat en uiteindelijk in tape gewikkeld op een podium staat. Wat een druk mens was dat, maar wel vreselijk gelachen!

Barry Murphy
Bekend van de voorgaande jaren, maar hij heeft af en toe de neiging om typetjes te doen, en dan haken wij over het algemeen af!

Stewart Francis
Stick comedian extraordinaire. Geniaaal, een puist aan one-liners en 'flauwe' grappen, maar geniaal gebracht!

Dara Ó Briain
Favoriet van het publiek, maar gaf ze dan ook dat wat ze wilde, weinig spannend, maar een paar goede grappen! Dit is toch een risico met de grotere namen die ook nog een publiekslieveling zijn. Hierdoor willen andere acts het onderspit nog wel eens delven.

Doug Stanhope
Hier keken we enorm naar uit, maar hij liet zich te veel intimideren door de 'crowd'. Wel goede ideeen, maar het lukt niet. Vandaar dat we hem de laatste avond nogmaals wilden zien in de privacy van een solo show in een klein theater.

John Bishop
Charmant verteller, maar verder niet opvallend.

Dom Irrera
Een mc, zoals een mc zou moeten zijn. Heerlijk hard, sarcastisch en verdomt goede grappen!

Des Bishop
Lokale favoriet, al klinkt hij erg Amerikaans. Desondanks is zijn materiaal nogal makkelijk en hangt het van makkelijk grappen aan elkaar. Veelal geënt op de Ierse actualiteit, waar wij ook weinig kaas van gegeten hebben. Het gevoel blijft dat hij de krant op leest, maar vergeet de grappen erin te stoppen.

Neil Delamere
De MC van de avond begon goed, maar hij genoot blijkbaar nogal van het succes, waardoor hij te lang aan het woord was. Op zich geen probleem, maar wij hadden 0 minuten tussen de eerste en tweede show en we moesten nog een stukje lopen...

John Fothergill
Standaard 'middle of the road' comedy zonder dat het ergens spannend of interessant wordt. Niet blijven hangen in de avond.

Tom Stade
Amerikaan die ik (Patrick) reeds kende uit Toomler. Heeft een uitermate lay-back manier van het presenteren van zijn materiaal, waardoor het 'lijkt' (?) alsof hij stoned is. Wel erg leuke grappen, maar er zit zwakker materiaal tussen.

Pete Correale 
De vervanger van Doug Stanhope, dus wij baalden bij voorbaat. Maar dat is onterecht gebleken. Wat een goede grappen. Een goede manier van presenteren! Geen gelijkwaardige vervanger, maar zeker een goede!

Andrew Maxwell
Een nationale zender heeft hem King of Comedy genoemt, dat is overdreven, maar hij brengt het wel erg goed. En een paar vreselijk goede grappen. En een apart mannetje om te zien! Tijdens een eerder MC set viel hij niet erg op, maar tijdens het voetbaltournooi te meer aangezien hij gekleed was in een cape met een oud-engelse pilotenbril. Bizar!

Andrew Kennedy
Tegenvaller van de avond. Niets persoonlijk, maar weinig uitstraling en zeeeeeer veilig en weinig intrigerend materiaal (alleen over ouders en jeugd, en 'thats it'). Sommige kinderen vragen erom om misbruikt te worden, dan had hij zeker iets leuks te vertellen gehad

Ed Bryne
Vreselijk goede MC, leuke verhalen, hier bekend van tv en toch sterke grappen zonder alleen maar een crowdpleaser te zijn (wat blijkbaar toch een gevaar is). Al wil hij met zijn nieuwe lange haar wel heel erg op Arie lijken

Irish comedians against the Rest of the World.
Ieder jaar is er op de zondagmiddag een voetbalwedstrijd. De Ierse comedians tegen comedians van de Rest van de Wereld. Op zich een vriendschappelijk en gezellige wedstrijd voor een grote groep ongetrainde lichamen. Want laten we eerlijk zijn, de meeste comedians hebben en geen gezonde levenstijl en geen sport hart. Dus een mooie combi voor een leuke wedstrijd. Ierland heeft trouwens (weer) gewonnen... dat zegt ook iets over de onpartijdigheid van de scheidsrechter

Ardal O'Hanlon
Bekend van Father Ted, en geliefd in zijn eigen land. Vorig jaar hebben we hem een zeer slechte makkelijke set zien doen en we waren nieuwsgierig. Maar dit jaar kwam hij sterk terug. Een goede set met goede grappen!

Maeve Higgins
De Ierse Sanne Wallis de Vries. Zelfde typetje, zelfde insteek en dezelfde verbazing. Het zal een kwestie van smaak zijn, het is gewoon onze smaak niet.!

Stewart Lee
De vinding van het Festival dit jaar. Dank aan Richard (zwartekat.nl) voor de tip, want wat een heerlijke voorstelling was dit. Een uur lang iemand die heel rustig en ontspannen en intelligent en grensenverleggend verhaal staat te vertellen. Heel erg mooi op te zien! Ondanks een irritante heckler.

Doug Stanhope
Nogmaals bezocht! We kennen hem van dvd's en cd's waar hij heel goed is, maar hij stond echt te werken voor zijn geld vandaag. Jammer, maar toch wel een paar pareltjes gehoord.

Moe maar zeer voldaan kropen wij op maandag het vliegtuig weer in om ons naar Nederland te laten brengen, waar ons aller Arie s'avonds al weer op het podium de sterren van het circustheater stond weg te spelen!

Kilkenny was wederom leuk. Misschien tot volgend jaar, als we het kunnen betalen

Open brief aan CC Casade:

Geachte directie,

Gisterenavond hebben we mogen genieten van de voorstelling "Obstinaat" van de heer Onno Innemee. Wij waren gelukkig met de uitnodiging bij het 15 jarig jubileum van deze kundige cabaretier. Ik persoonlijk volg de heer Innemee reeds sinds zijn tweede basterd programma "Doodgewoon" alwaar hij de legendarische 'dove goochelaars' act heeft gedaan. Dus het was ook niet vreemd om er nu, bij zijn nieuwe programma, weer bij te zijn.

De heer Innemee heeft een zeer lang seizoen achter de rug. In 2005 begon hij met het spelen in de gelegenheidsproductie "Het Schip" samen met de heren van Schudden en Silvester (van Arie en… ), gevolgd door een dragende rol in de productie van Niet Schieten - "Petrov", alwaar hij de, overtuigend, de lelijkste man van Rusland speelt. Een kerstsprookje om niet te vergeten. En nu staat hij dan met "Obstinaat" zo'n 50 keer in de theaters om zijn eigen feestje te vieren!

En een feestje is het. Vanaf het eerste moment werd ik door Onno meegenomen in zijn leven. De verhalen komen voor het eerst in lange tijd echt uit hemzelf. Was het bij zijn vorige programma, wat ook erg goed was, nog heel veel types die de vertellingen kwamen doen, nu staat echt Onno voor je. De prettige manier van vertellen en de goede verhalen maken het ook zeer prettig om naar te luisteren, lachen en je wilt er in mee gaan. Je wordt echt betrokken bij de voorstelling. Het (simpele) decor is waarlijk geniaal en zorgt ervoor dat de dynamiek op het podium van de verteller in een rustige omgeving nog beter tot zijn recht komt. En we horen Onno zingen, correctie: verdienstelijk zingen.

Op de juiste plekken is het mooi, op de juiste plekken treurig en op de juiste plekken hilarisch. Reeds in deze try-out fase (al zijn er al de nodige geweest) laat deze voorstelling een enorm potentieel zien. Het is wel duidelijk een andere voorstelling dan zijn vorige, die ik roemde omdat het zo'n 'volwassen' programma was. Dit programma is echt gebouwd om een feestje te vieren… en dat lukt zeer goed!

Waarom dan deze brief? Voornamelijk om u mede te delen dat de mogelijke vlekken er waarschijnlijk met voldoende water en wat zout uit te krijgen zijn, want ik vrees dat mijn partner bij het zien van deze voorstelling, na zo'n 10-15 naar adem happend uit een lachstuip te zijn gekomen, bij de het einde van de voorstelling alle lichaamsfuncties heeft verloren. Sorry!

Met vriendelijke groet,

Cabaretophet.net

www.onnoinnemee.nl

www.damesvoornavieren.nl

www.droogbrood.nl

www.klaasvandereerden.nl

www.acdaendemunnik.nl

www.ronaldgoedemondt.nl

www.martijnoosterhuis.nl

Het was weer mooi. Vanavond, in de hitte naar een theater toe om daar "De Dames voor na Vieren", weer te zien spelen. Normaal schrijf ik niet over mensen waar ik voor werk, maar na de vakantie gaat een nieuwe webmaster het overnemen en deze dames verdienen mijn complimenten een aandacht. Dus vandaar!

Over het algemeen heb ik als stelregel dat "Dames duo's slecht zijn". En die stelregel heeft mij tot nu toe nooit in de stek gelaten. Ieder dames duo wat ik op mijn pad ben tegen gekomen heeft geprobeerd om mij te shockeren. Een strategie die ik bij mannen ook niet echt leuk vind en zeker niet anderhalf uur lang. En daarin licht de verademing voor dit damesduo. De dames vermaken mij namelijk met slimme stukjes die nogal fragmentarisch van aard zijn, maar waar ik mij geen moment aan stoor.

De dames zijn technisch zeer sterk, mooie stemmen, goed uitgedacht podium gebruik en zeker hele sterke imitaties. De huil scène van Hanneke is voldoende om mij op de grond te krijgen… van het lachen natuurlijk! Wel is duidelijk te merken dat het programma's in stappen is uitgebreid, wat het fragmentarische nog sterker bedeelt maakt. Maar zoals ik al zie, door de draad waar het allemaal aanhangt (imho relaties) kan ik het goed velen.

Inmiddels weet ik ook dat er opnames van gemaakt gaan worden en dat de dames zeer goed ontvangen worden in de theaters. Ik twijfel er niet aan dat ze groot kunnen worden!

Ik weet het eigenlijk niet. Is Schaap nu zijn 2e of 3e programma? Ik weet het echt niet, en ik ga het ook niet nazoeken. Waarom niet? Omdat Klaas niet groeit in mijn ogen.

Schaap is wederom een voorstelling van verhalen. Klaas, een goed verteller (begrijp mij aub niet verkeerd), staat weer op het podium om zijn ding te doen: Stemmetjes, typetjes, beatboxen en dingen met muziek. En dat maak het zijn vaste schare fans (vanavond was er een meisje bij wat zijn show reeds voor de 17e keer ging zien) eigenlijk niet heel erg uit hoe en waarmee hij dat doet. Maar als cabaretliefhebber en als verliefde van de kunst zoek ik toch ieder keer naar een stapje vooruit. En dat is er niet. Sorry, maar dat is er gewoon niet.

Dus als je 'gewoon' weer Klaas wil zien met zijn voorstelling 1b (of 1c)… Doen! En anders… wacht het nog even af… eerst alle fans even!

Sorry, blijkbaar niet mijn ding. De pers, vrienden en bekenden zijn enthousiast en ik heb naar een tenenkrommende voorstelling zitten kijken. Dus laten we het erbij houden dat het niet mijn ding is.

Te absurdistisch misschien (terwijl ik een "Schudden" fan ben), of misschien te theatraal (terwijl ik een toneelmens ben) of misschien zelfs te traag (terwijl ik een… ach je begrijpt wat ik bedoel). Of een combi van alles… maar het is gewoon niet mijn ding!

Ik ben er niet uit. Martijn Oosterhuis staat weer in de theaters! En dat is goed. Maar de voorstelling heeft mij eigenlijk niet heel erg in de stoelen geworpen. Ik hoorde zelfs wat oude stukjes terugkomen! En dat vind ik jammer. Ik weet niet in hoeverre de voorstelling af is, maar er moet zeker nog aan gewerkt worden om het een volwaardige voorstelling te maken. Het is een aardige jongen, met aardige grappen, maar ik weet dat het knallers kunnen worden! Dus het is nog even werken… en dan afwachten!

Wat een mooie voorstelling! Ik ken Ronald al een aantal jaar als vaste comedian van Comedytrain en ik weet nog hoe trots hij was met zijn eerste stappen op de bühne waarna hij uiteindelijk ook nog eens Cameretten binnen wist te slepen. Hij leek niet te stoppen ik was ook aangenaam verblijd met zijn eerste programma 'Spek'. En dat was ik nu ruim 6 maanden geleden. Ik zat toen in de Muzenhof in Leiderdorp aan de zijkant te genieten van een nieuwe cabaretier die een mooi programma neer wist te zetten. En nu was het eens tijd om tegen het eind van de tournee een leuke vriendin ook zijn werk te laten zien.

En wat ik vanavond zag deed mij werkelijk achterover slaan. In 6 maanden had hij namelijk zichzelf heruitgevonden. De lieve aandoenlijke jongen van een halfjaar geleden was weg en in plaats daarvan stond een neurotisch en enigszins angstaanjagend mannetje. En de show was sneller, er was minder ruis en zeer sterk! En ik zat met open mond de kijken. En ik denk terecht!

Af en toe verzucht ik dat het cabaret dood is, maar vandaag is het heropgestaan!

The king is dead! Long live the king!

De diva is terug… tenminste… diva? In tegenstellingen tot zijn eerdere vier shows lijkt Groenendijk bij deze voorstelling een stapje terug te doen. Niet in de kwaliteit van zijn programma, begrijp me niet verkeerd, maar in het showelement wat altijd in zijn voorstellingen, mogelijk wat overdreven, aanwezig is geweest. In "De adem" lijkt hij meer terug te gaan naar zijn basis, zijn jeugd, zijn thuis in de buurt en zijn vertrouwde terugvalplek. Wat als je in de put zit… wat dan?

De voorstelling, welke vanavond in première ging, is wederom een genot om naar te kijken. Mooie verhalen in een kale setting wordt met goede grappen en muziek afgewisseld. De types zijn natuurlijk wat we van Groenendijk kunnen/mogen verwachten en zijn zangstem is en blijft een genot om naar te luisteren.

Van zijn mogelijk wat kortere voorbereiding ivm zijn longontsteking is eigenlijk niet heel veel te merken. Al had ik in het begin het idee dat hij wat moeilijk op gang kwam. Afgaand op zijn eerdere voorstellingen vond ik hem wat nerveus en lag het tempo wat laag. Maar dat was na de pauze weer helemaal recht getrokken en met volle vaart heb ik genoten van de voorstelling.

Mooie verhalen, mooie liedjes en goede grappen. Wat wil je nog meer!

Vanavond ben ik naar een try-out geweest van de voorstelling BSUR (be  as you are) van Jan Jaap van der Wal geweest. De voorstelling heeft hij tot 18 december gespeeld als een soort van oudejaarsvoorstelling die hij twee keer per avond speelde en hij is vanaf begin januari bezig om de voorstelling om te werken tot een avondvullende voorstelling.

Normaal gesproken is het not done om iets over een try-out te schrijven. De artiest in kwestie is meestal nog zoekende naar de vorm, volgorde en in sommige gevallen de inhoud. Decor en props ontbreken meestal nog en de voorstelling wil nog wel eens rammelen. Geeft allemaal niets, daar is het een try-out voor, maar het is wel vervelend als er iemand dan op basis daarvan een vervelend stukje schrijft terwijl dat nog onterecht is. En normaal gesproken volg ik ook braaf de regel dat je niets over een try-out schrijft. Maar ja, de uitzondering bevestigd de regel en zeker in dit geval. Ik ga gewoon iets schrijven over de voorstelling die ik in Hendrik Ido Ambacht gezien heb. De voorstelling heeft nog geen decor, maar in mijn visie is de voorstelling voor 98% af en vandaar dat ik de uitzondering maak.

BSUR is de vierde voorstelling van de 26 jarige belofte voor de Nederlandse cabarettoekomst. Dat is nog een stelling, maar ik sta er volledig achter. Sinds een aantal jaren zijn er een paar cabaretiers die met een gedegen maatschappelijk geëngageerd programma komen. Theo Maassen was de eerste die ik ermee zag, en toen het derde programma van Jan Jaap en momenteel ook Ernst van der Pasch. En ik kan daar enorm van genieten, maar wat ik vanavond heb gezien overtreft mijn stoutste dromen. Bij het programma "Staat" toonde Jan Jaap zich al een begenadigd spreker met mooie verhalen en een sterk maatschappelijk besef, zeker als je dat afzet tegen zijn leeftijd. Maar blijkbaar is hij in de tussentijd niet alleen gegroeid in zijn stijl, maar ook hebben zijn trips naar het buitenland voor het Liliane fonds een duidelijk indruk op hem nagelaten. Waardoor zijn meeslepende vertelstijl en zijn meedogenloze relativaties nog mooier en scherper zijn geworden. Met prachtige verhalen, sterke grappen en een overdonderd moraal wordt je tijdens de voorstelling 90 minuten mee genomen worden in het hoofd van Van der Wal.

Vanavond ben ik anderhalf uur verbaasd, verwonderd, geslagen, geschopt, vermaakt en tot mijn essentie teruggebracht. Voor het eerst in mijn (in de cabaret actieve) leven heb ik meegemaakt dat ik mezelf na afloop moest dwingen om de zaal te verlaten. Er zat op dat moment zoveel in mijn hoofd aan mooie gedachten, fantastische beelden en vreselijk informatie dat ik de rust van een lege zaal in stilte dankbaar aanvaarde. Ik wilde niet dat het afgelopen zou zijn als ik de zaal uitliep, maar helaas was het dat wel.

Ik weet dat het misschien erg zoetsappig klinkt… maar fuck it… blijkbaar ben ik dat! BSUR!

De eerste voorstelling van het theater van dit seizoen en het is schandelijk! Niet de voorstelling natuurlijk, daar stond Ernst van der Pasch met de voorstelling "Scherp blijven".

"Scherp blijven" is het derde theaterprogramma van deze "bekend van de TV" cabaretier. Maar in tegenstelling tot veel van zijn collega's zoekt Van der Pasch naar het diepere verhaal, waarmee hij zich (voor mij) in het rijtje van Jan Jaap van der Wal, Andre Manuel en Theo Maassen mag scharen. En het is dat diepere verhaal dat mij ook in deze voorstelling zo enorm aanspreekt.

"Scherp blijven" is het verhaal van een man die alleen maar doe wat hij wil. Geen grenzen, geen beperkingen, een eigen wil en doorzetting. Op een podium staat een jonge cabaretier de longen uit zijn lijf te schreeuwen. Schreeuwen tegen een (in dit geval) rustig publiek. Ze aan te sporen om keuzes te maken. Nu en later!  In de zaal krijg je het gevoel van de predikant die zijn schapen wil behoeden door ze aan het denken te zetten. En al is er dan maar één geloof voor hem hij predikt het met passie. Hij sleept je mee aan de haren in het verhaal van zijn vriendschap, het geloof en liefde. En de voorstelling roept nog meer vragen op dan dat ze beantwoord. En dat is mooi!

Ik zag deze voorstelling in de try-out toen Ernst nog aan het zoeken was naar de juiste volgorde, maar toen was ik al enorm onder de indruk. En nu is het een rond, vol en smakelijk verhaal geworden. Het herkend, confronteert en intrigeert.

Je gaat dus niet rustig naar huis en zou het niet mooi zijn als we dat eens wat vaker deden!

Waarom was het dan schandelijk? Nou, de zaal zat niet vol! En dat zou niet mogen!

Dit is een van de moeilijkste dingen die ik in tijden heb geschreven. Niet omdat het slecht was, niet omdat de nieuwe comedygod op aarde is geland, maar juist omdat het van alles wat is en ik, ruim anderhalf uur na de voorstelling, nog steeds niet weet wat ik ervan moet zeggen.

Laat we met het meest simpele beginnen: Ga naar deze voorstelling! Hoewel ik er zelf nog niet uit ben hoe ik dit in een hokje moet gaan duwen, kan ik nu al zeggen dat ik geen spijt heb dat ik naar deze voorstelling ben gegaan. Er zit zoveel in deze voorstelling dat ik niet anders kan zeggen dan dat het zeker een interessante avond beloofd op te leveren!

Iets over de voorstelling zelf (zonder dan ook maar iets weg te geven, ben verdomme Henk van Gelder niet): Leo Bassie is een 55 jarige man die reeds een aantal programma's achter zijn naam heeft staan. Hij staat aangekondigd als shock-comedian, een term waar ik niet heel gelukkig van wordt. Bassie is qua uiterlijk een korte man met een gezonde liefde voor voedsel, als ik op zijn figuur moet afgaan. En hij is begenadigd met het flexibele voorkomen van een clown, en zo beschrijft hij zichzelf ook. Een terechte beschrijving moet ik toegeven.

Zijn show bestaat uit een aantal verhalen die een serie van clowneske, fysieke onderdelen omlijnen. En hierin zit dan ook gelijk waar het voor mij begint te wringen. De clowneske middelen, want dat zijn het, zitten technisch zeer vernuftig in elkaar en zijn dan ook de sterkste beelden uit de voorstelling. Daartegenover zijn de verhalen niets anders dan de noodzakelijke rustpauzes die de man nodig heeft (zo lijkt het tenminste). Natuurlijk probeert hij de verhalen een zekere diepte mee te geven door ze van een maatschappij kritisch 'frontje' te voorzien, maar daarvoor missen ze de scherpte. Dus wat dat betreft stelde de aankondiging me teleur. Daarin tegen slaagt de man er wel in om het publiek op het puntje van de zitting te houden door ze juist de kant op de sturen waartegen hij ageert, en dat vind ik dan weer fantastisch. In de voorstelling wisselen de beelden die je van de man krijgt elkaar snel af. Manisch als hij briesend over het podium loopt, verdrietig als hij zich op het eind in zijn ware ik toont, hoopvol in zijn verhalen en  depressief als hij zit uit te hijgen.

En dat is ook de reden dat ik er niet uit kan komen. Als geheel een mooie voorstelling, met een aantal enorm mooie momenten gevangen in kooi van matig. Anders kan ik het niet beschrijven... Hij heeft mij op geen moment geshockeerd, maar hij heeft me wel geboeid!

Maar mijn mening is wel duidelijk: Ga zien, die mag je niet gemist hebben. Al is het het laatste wat je doet!

Over de voorstelling zelf kan ik urenlang niets zeggen. Voor mijn reisgenote was het een mooie avond, al was zij niet bekend met het meeste werk. Voor mij, tot mijn grote verbazing, een emotionele avond. Heb gelachen, gehuild en genoten. Het ene moment zit je lekker mee te zingen in je stoel en het andere moment lopen de koude rillingen (een verademing in de warme zaal van gisternavond) over je rug. Er waren veel uitschieters, en slechts 2 tegevallers (Peter Heerschop en Viggo Waas) welke de mooiste teksten toch heel geforceerd eruit kregen.

Waarlijk een mooie avond... de komende voorstellingen die ik ga bezoeken zullen ongetwijfeld schril afsteken ... nou ja, even doorbijten dan maar!